هو الذی انزل السکینه فی قلوب المؤمنین (فتح/4)

سکینه، آرامشی است که خداوند به فضل خود، به دل دوستان فرو فرستد و آزادی و آرامی دلها را در دو چیز نهد: یکی در خدمت و دیگری در یقین.

آرامش در خدمت به سه چیز است: عمل به احکام شرع، تا به اندک توانگر شود. اعتماد به اصل دین، تا از وسوسه شیطان در امان باشد. خلق را در کار دین فراموش کند، تا از ریا آزاد گردد.

آرامش در یقین دل نیز به سه چیز است: به قسمت روزی راضی باشد، تا از سنگینی بار بیاساید. سود و زیان را از یک جا ببیند، تا از بیم فارغ گردد. امور خود را به خدا واگذار کند، تا از علاقه ها رهایی یابد.

نشانه رسیدن کسی به سکینه و آرامش، این است که آدمی بخشنده و بخشاینده گردد. بخشایشی که همه دنیا را به کافری ببخشد و بر او منت ننهد و بخششی که همه نعمت دنیا به مؤمنی ببخشد و بر او منت ننهد و بخششی که همه نعمت دنیا به مؤمنی بخشد و اگر بپذیرد، ممنون او شود. این است سنت جوانمردان و سیرت آنان.

کشف الاسرار، ج2، ص435